فرایند پرریزی به معنی شل شدن پر قدیمی در فولیکول و افتادن آن و سپس رشد پر جدید است. در صورتی که یک پر به صورت مصنوعی در آورده شود و یا به روش دیگری از دست برود، بلافاصله پر شروع به رشد میکند بر ساختاری زنده با عروق خونی است و پر در حال رشد پر خونی که در برابر حوادث طبیعی آسیب پذیر است مجهز به یک غلاف کراتینی است پرنده در زمان پرآرایی این غلاف را از بین میبرد. بدیهی است که پرنده قادر به نوک زدن و آرایش تمامی پرهای خود مثلا پرهای ناحیه سرا نیست و برای آرایش آنها احتیاج به کمک هم جنس هایش دارد؛ فرایندی که «دگر آرایی» نامیده می شود. از این نظر نگهداری پرنده تنها مستوجب مراقبت بیشتری است.
پرریزی در تمامی طول عمر پرنده رخ میدهد جوجه بلافاصله بعد از تولد پوش پرهای تولد خود را می ریزد و پرهای جوانی به دست می آورد. در پرریزی جوانی نیز پرهای اولیه توسط پرهای بلوغ جایگزین میشود پرریزی تابع هورمونهای هیپوفیز و غدد صنوبری و تابع نور و چرخه تولید مثلی پرنده است. پرها طبق یک الگوی منظم می ریزند به طوری که پوشش پر بدن حالت لکه ای پیدا نکند یا جایی از بدن پرنده خالی از پر نشود؛ اگرچه پوشش آنها نازک شده و در این مواقع برای راحتی احتیاج به گرمای محیطی بیشتری دارند. پرریزی ممکن است بسته به تعداد پرهای جایگزین شده به صورت کامل یا جزئی باشد. پرواز یک ابزار حیاتی برای بقای پرندگان است بنابرین تمامی پرندگان باید پر کافی برای پرواز داشته باشند. تنها استثنا در این زمینه پرندگان آبزی از قبیل کشیم»، «کاکایی» و «قو» است که همزمان تمامی پرهای پروازشان را از دست میدهند و تا زمان روییدن مجدد پرها به شنا کردن می پردازند.
طوطی، پرریزی متوسطی دارد که اغلب بعد از فصل تولید مثل انجام می شود و قالب زمانی آن در گونه های مختلف طوطی ها متفاوت بوده و از طرفی تابع محل زندگی و طول نور روزانه است. برای مثال در آمریکای شمالی طوطی ،آفریقایی کوکاتو و پاراکیت آسیایی در زمستان و اوایل بهار به صورت سنگین پرریزی میکنند کواکر و آمازون در اواخر بهار پرریزی دارند و ماکائوها تا انتهای بهار و حتی اوایل تابستان صبر میکنند. برخی کنورها در بهار تولید مثل میکنند ولی برخی آن را به اواخر تابستان موکول می نمایند. علاوه بر این برخی طوطیها قبل از شروع فصل تولید مثل یک پرریزی جزئی را تجربه می کنند.
